XVIII
1939


1894

1901

1910

1919

1930

1920
1939


1946

2000




1920 - 1939

 

Wraz z nastaniem administracji polskiej w Szczecinie przystąpiono do zmiany nazw ulic. Nowym patronem został w 1945 r. święty Wojciech (956-997). Znano go pod imieniem Adalbertus. Biskup praski, mnich benedyktyński we Włoszech, przez cesarza Ottona III powołany do pracy misyjnej, kanonizowany po męczeńskiej śmierci z rąk Prusów. Przeobrażeniu uległa nie tylko nazwa, ale też przestrzeń dawnej ulicy Karkutscha. W czasie II wojny światowej na terenie dawnego cmentarza zbudowano schron, a po wojnie powstał tu park. Na skutek nalotów alianckich część zabudowy uległa zniszczeniu, szczególnie ucierpiały najstarsze kamienice mieszkalne 8-10 oraz narożne na przecięciu z obecną ulicą Obrońców Stalingradu. Z tego kwartału zabudowy pomiędzy ulicą Św. Wojciecha a Kaszubską (Elisabethstraße) od strony Obrońców Stalingradu (Bismarckstraße) zachował się jedynie budynek Ewangelickiego Konsystorza Prowincji Pomorskiej (obecnie siedziba Teatru Lalek "Pleciuga"). W opuszczonych przez niemieckich mieszkańców kamienicach ulicy Św. Wojciecha osiedlili się mieszkańcy z różnych stron Polski: zza Buga, z kresów wschodnich, z centrum, z Wielkopolski. Znaleźli tu także swój dom Ukraińcy, Cyganie i Żydzi. Wspaniałe mieszkania o amfiladowym układzie pokoi często przydzielano jednocześnie wielu rodzinom, co prowadziło do ogromnego zagęszczenia powierzchni. Choć proces zasiedlania miasta trwał stosunkowo długo, do połowy lat pięćdziesiątych, wielu mieszkańcom towarzyszyło poczucie niepewności co do dalszych ich losów oraz utrwalone poczucie tymczasowości. Mimo to przystąpiono do odbudowy wojennych zniszczeń, przede wszystkim kościołów, potem Instytutu Położnictwa - Szpitala Dziecięcego. Na miejscu zburzonych kamienic postawiono nowe domy o prostych kształtach. Budownictwo pozbawione podziałów i ozdób wprowadza dysonans w zestawieniu z zachowaną architekturą z przełomu wieków.

      
     

Kalendarium historii miasta * Stare widokówki